Begin 2008 organiseerde ik samen met Tijn Noordenbos een demonstratie op de Markt. We waren de eersten van het land en wilden Geert Wilders daarmee in overweging geven, af te zien van de voorgenomen publicatie van zijn film Fitna. Het kwam mij te staan op felle kritiek van buiten, maar ook van binnen mijn fractie. Of ik van de pot gepleurd was om beperkingen te willen opleggen aan de vrijheid van meningsuiting! Maar dat wilde ik immers niet, ik wilde de dolende ridder alleen maar oproepen tot gesprek in plaats van confrontatie. Het bleek een heikel punt, hoewel mijn hart opsprong bij het ontwaren van de beide PvdA-wethouders Anne Koning en Dick Rensen alsmede Gerard Kroon, net als ik lid van het DB van de PvdA-fractie.

Het kwam mij ook op talloze positieve reacties te staan van Delftse niet-moslims en moslims. De eersten schaamden zich naar hun zeggen voor hun landgenoot Wilders, de laatsten waren beledigd, aangeslagen en bang. Behalve mijn buurtgenoot S., een vooraanstaand lid van de Delftse moslimgemeenschap. Hij sprak mij aan bij de buurtsuper en zei: Jongeman, het gaat hem niet om ons. Wilders is als ex-lid van de uiterste rechtervleugel van de VVD uit op vernietiging van alles wat de arbeidersklasse via de sociaaldemocratie bereikt heeft. Maar als hij dàt zegt, is hij zijn kiezers kwijt, daarom gebruikt hij de angst voor het onbekende, de nieuwkomers, de moslims, als middel om aanhang te verwerven. Let op mijn woorden, jongeman, als hij ooit aan een regering kan deelnemen, zal hij deze punten als eerste laten vallen. En dan zal blijken dat hij alles vertrapt wat voor gewone mensen het leven nog een beetje dragelijk maakt: minimumloon, huursubsidie, ontslagbescherming, noem maar op.

En kijk, wat zien we in augustus 2010? Wilders stelt zich in op incasseren met een  kabinet dat hij geheel kan manipuleren. En de moslims, die houdt hij slim achter de hand voor zware tijden. Een wapen dat je, na gebruik, opnieuw kunt afvuren, mochten de spijtoptanten onder zijn kiezers in de gaten krijgen welk paard van Troje zij in hun euforie naar binnen haalden.

Hooge Mierde, 5 augustus 2010,

Rolf Clason